แปรผกผัน

เหม่อมอง อาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าก็จะหมุนไป
ความเหงากับวันเวลาก็แปรผันตรงกันไปยิ่งนานเท่าไรยิ่งเหงา
หลับตา นอนคิดจะรู้ปัญหาอยากจะเข้าใจ
ความรักกับวันเวลาแปรผกผันกันหรือไงยิ่งนานเท่าไรรักจึงน้อยลง
เหตุใดความรักที่ล้นดวงใจ ลดจนลบเลือนไป
ทุกคืนยังรอ ว่าเธอจะกลับมาไหม
กลับเป็นความเหงารุมเร้าดวงใจ
เหงามันหนาวเกินไปฉันขอให้เธอรักฉันอีกครั้งได้ไหม
เหม่อมอง อาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าก็จะเข้าใจ
ความรักจะแปรผกผันกับความเหงาในหัวใจยิ่งรักเท่าไรเหงายิ่งน้อยลง
หลักการ ความรักกับช่วงเวลาและความเหงาใจ
เรียงร้อยเป็นสมการการแปรผันแทนค่าไปมีใครเข้าใจสิ่งไหน
สุดท้าย จะคิดหลักการจากไหนคงไม่สำคัญ
วันนั้นที่เธอจากไปมีทางไหนแก้ไขมันหลักการร้อยพันไม่มีคำตอบ
เหตุใดความรักที่ล้นดวงใจ ลดจนลบเลือนไป
ทุกคืนยังรอ ว่าเธอจะกลับมาไหม
กลับเป็นความเหงารุมเร้าดวงใจ
เหงามันหนาวเกินไปฉันขอให้เธอรักฉันอีกครั้งได้ไหม
ฮาฮูเวยูเวฮาฮา
ฮาฮ้าฮู ว้าวาวา
ฮาฮ้าฮู ว้าวาวา
ฮาฮ้าฮู ว้าวาวา
เหม่อมอง อาทิตย์ที่ลับขอบฟ้าก็จะเข้าใจ
ความรักจะแปรผกผันกับความเหงาในหัวใจอย่างนั้น
ยังรออยู่ทุกวันถ้าเธอรักกันฉันไม่เหงาเลย
เธอยังรักกันฉันไม่เหงาเลย
ตอนเรารักกันฉันไม่เหงาเลย
ตอนเรารักกันฉันไม่เหงาเลย