Ta Oneira Mas

Ειλικρινά τα βήματα δεν άλλαξαν από παλιά
Μοιάζω ακόμα με τον πιτσιρικά μέσα στα στενά
Ίσωσ τελικά να μην ψήλωσα συνειδητά
Είχα προβλήματα στην πλάτη που με σπρώχναν χαμηλά
Φίλοι μου χαθήκανε και μόνοσ σύντροφοσ το σκότοσ
Η σκέψη πωσ κάποτε ονειρευτήκαμε
Θα το έχει η μοίρα τουσ μου είπαν οι σκιέσ
Οι επιλογέσ στισ γειτονιέσ είναι λίγεσ για τισ δραχμέσ πουλάν θάνατο
Δεν αδικώ προσωπικά εγώ δεν έχω φίλουσ που να διαθέτουν εξοχικό
Και είμαι μόνοσ μόνοσ στην πλατεία νιώθω φόβο για το μέλλον
Μέχρι τώρα είδα πόνο μόνο πόνο
Μόνο πόνο όσο με βαστάει η φωνή μου
Όσο ξέρω πωσ πονάνε για μενα οι άνθρωποί μου
Και θέλω πίσω τισ παλιέσ καλέσ στιγμέσ μου
Τον παππού μου να χαμογελάει ακόμα μια φορά
Τισ φοβίεσ να ναι μαζί ξανά τον νίκο έξω από τα κάγκελα
Ανάθεμα μόνο όνειρα ανεκπλήρωτα για πάπλωμα σ'αυτούσ που κοιμηθήκαν νωρίσ
Και εγώ στο χάραμα μονάχοσ μου στην πόλη των μc's
Αναπολώ τρέχει γαμώ δικαιολογώ το κλάμα μου ωσ συμπαράσταση στον ουρανό
Γιατί ο δημήτρησ δούλευε από τα 8 μιασ και ο πατέρασ πέθανε από πρέζα ένα πρωινό
Τώρα ο δημήτρησ είνα σκοπιά στο στρατό
Πούλησε το κινητό για τη δόση του νιώθεισ bro
Και εγώ ακόμα να ψάχνω να βρω αγάπη σε κάθε δάκρυ
Φωσ για εξοδο απ'το μονοπάτι
Mastigo ήταν να γράψουμε μαζί αυτό το κομμάτι μα έκανεσ λάθη και
Φυσικό ήταν να γίνει σημάδι γιατί οι μπάτσοι πρέπει να δικαιολογήσουνε μισθό
Και διαλέγουνε παιδιά απ'το σκοτάδι για αύτο
Καθημερινά ψάχνουμε άκρη να σηκώσουμε κεφάλι
Να κάνουμε τα όνειρά μασ αληθινά
Μια γενιά που δεν έμαθε λέξεισ όπωσ χαρά ειλικρινά και δε μιλώ προσωπικά
Καθημερινά ψάχνουμε άκρη να σηκώσουμε κεφάλι
Να κάνουμε τα όνειρά μασ αληθινά
Μια γενιά που δεν έμαθε λέξεισ όπωσ χαρά ειλικρινά η επιβίωση μάταιη στα στενά
Κλείνω τα μάτια μου ανάβω το τσιγάρο τελικά το τελευταίο
Χαλάλι και ασ μην παίζουν λεφτά
Νιώθω πωσ γέρασα
Και ασ είμαι ακόμα 19 μετρώ αναρίθμητεσ κοπέλεσ που μου παίξανε πουστιά
Αν δόσω ονόματα θα βάζουν τραμπούκουσ να απειλούν
Εγώ κουράστηκα νομίζω πωσ και αυτέσ θα κουραστούν
Κι όμωσ η λέξη αγάπη έχει παρεξηγηθεί σε μια πόλη που ανταλλάζετε ψυχή για το χαρτί
Έχω νιώσει και έχω δει να συλλαμβάνουν από καρφωτή τον κολλητό μου
Και τη μάνα του να αυτοκτονεί
Πεσ τo κόμπλεξ δεν έζησα καλά δεν χαμογέλαγα συχνά
Στα 13 μου χρόνια είμαι στην δουλειά
Δεν έδωσα ποτέ σκληρά και ασ ζω σκληρά
Και δεν μιλώ προσωπικά
Μεσ στα σκατά επιπλέει μια ολόκληρη γενιά
Θάψανε όνειρα από μικρά παιδιά που κάναν πλάνα για το πωσ θα υποδεχτούνε την χαρά
Έχω πρόβλημα και κόλλημα και μόνιμα θα κράζω το κράτοσ των μπάτσων
Όπωσ και να 'χει θα αυθαδιάζω
Από ψυχήσ πετραλωνίτησ εκ γεννετήσ αλήτησ εκ γεννετίσ γαμιέται κάθε ασφαλίτησ
Γιατί ο γιώργοσ είχε όνειρα ο ηλίασ είχε όνειρα ο μο είχε όνειρα
Ο χρήστοσ είχε όνειρα ο μπίλυ είχε όνειρα ο δάνοσ είχε όνειρα ο τζέιμσ είχε όνειρα
Η ελένη είχε όνειρα εγώ είχα όνειρα εσύ είχεσ όνειρα
Τα ονόματα δε λένε κάτι μάγκα μου
Αφού το πρόβλημα πιάνει όλο το χάρτη
Τα αδέρφια μου δουλεύουν απ'το χάραμα ωσ το βράδυ για να βγουν από το σκοτάδι
Σβήνω το τσιγάρο δακρύζω νοσταλγώ
2 χρόνια αργότερα ακόμα ξυπνάω στισ 8
Μεσ στo στρεσ που έχει κυριεύσει την γενιά μασ
Τελευταία σταγόνα ιδρώτα για τα όνειρά μασ
Καθημερινά ψάχνουμε άκρη να σηκώσουμε κεφάλι
Να κάνουμε τα όνειρά μασ αληθινά
Μια γενιά που δεν έμαθε λέξεισ όπωσ χαρά ειλικρινά και δε μιλώ προσωπικά
Καθημερινά ψάχνουμε άκρη να σηκώσουμε κεφάλι
Να κάνουμε τα όνειρά μασ αληθινά
Μια γενιά που δεν έμαθε λέξεισ όπωσ χαρά ειλικρινά η επιβίωση μάταιη στα στενά