Gi Ton Thaumaton

Γιατρευα πληγεσ
Να ξεφυγω απ'το χθεσ
Ετρεχα την νυχτα τον κοσμο να μαθω
Αν μπορω να φτιαξω τον κοσμο που θεσ
Κρατα μασ μια θεση στην γη των θαυματων
Για οσουσ κολλησαν κεφαλι με τον θανατο
Και καταφεραν να το κανουν μεροκαματο
Γι'αυτο το πεισμα σου που χτιζει και γκρεμιζει κοσμουσ
Που αξιζει περισσοτερα απο τον βασικο μισθο τουσ
Σε ειχανε ξεγραψει ολοι μα επεστρεψεσ (ναι επεστρεψεσ)
Επιασεσ τον κομπο και τον ελυσεσ
Πολεμησεσ την χαρμανα με τα ραπ μασ
Κανωντασ μαγικα μεσα σε ψιλοταβονο αιθουσεσ
Ποιανου τα βαρη κουβαλασ και για ποσο ακομα
Ξεφορτωσε τα καπου για να μην γινουνε πιωμα
Μεινε κοντα για να χαζευουμε τα χελιδονια
Οι φυλακεσ οι κλινικεσ δεν εχουνε μπαλκονια
Απ'τισ δονησεισ του μοτερ στην ασημι βελονα
Και απο τα χερια του αδερφου μεσα στο σωμα μου χρωμα
Κοιτα να δεισ που ξεγελασαμε την μνημη bro μου
Και ο,τι αγαπαμε δεν θα ξεθωριασει με τα χρονια
Το ζουμε ακομα βρωμοbeatα μπυρεσ στα μπαλκονια
Ουτε εντολεσ ουτε παρασημα ουτε γαλονια
Απ'του πιτσιρικα την πρωτη ρημα στο τετραδιο
Ωσ τουσ αλητεσ που ραπαρουν σαν τα κανονια
Μαθαμε τι ειναι η ζωη σε κατι στενα γυρω απ'την ακροπολη και απο κατω χαστουκια απροοπτα
Βλεπω που παει το μπουρδελο μασ και αληθεια ανησυχω αν θα μεινει κανεισ να τα λεει με νοημα
Κατι εκανα καλα πριν γινει το ενα μασ δυο
Αλλιωσ δεν θα δυσκολευοσουν τοσο στο αντιο
Δεν μπορουσαν να με διαβασουν γι'αυτο χαθηκα
Μα ημουν καλα γιατι ημουν ανοιχτο βιβλιο
Εκανε bullying στην γιαγια το βραδινο δελτιο
Κι ολο μου λεει προσεχε το τρελοκομειο
Τησ ειπα έννοια σου τα νιατα μασ βασταν ακομα
Τα ειδα εναν οκτωβριο μπροστα απο το εφετείο
Γιατρευα πληγεσ
Να ξεφυγω απ'το χθεσ
Ετρεχα την νυχτα τον κοσμο να μαθω
Αν μπορω να φτιαξω τον κοσμο που θεσ
Κρατα μασ μια θεση στην γη των θαυματων
Αμα μασ διωξουν απο την πολη τι θα γινουμε
Δεν εχει αλλο καζανι μεσ την μεσογειο
Αμα τελειωσει το μπουκαλι τι θα γινουμε
Δεν εχει μεινει αλλο βαρελι στο ημιυπόγειο
Αμα τελειωσουνε οι ρημεσ τι θα κανουμε
Δεν εχει αλλεσ θαμενεσ στο ημερολογιο
Χωρισ συναισθημα πεσ μου πωσ θα την βγαλουμε
Δεν εχει μεινει αλλη αγαπη μεσ την υδρογειο
Λενε ποναει το αντιο
Μα ποναει πιο πολυ αν δεν μπορεσεισ να το πεισ
Εχω μαθει να τ'αναλυω
Ξερω γιατι καθεσαι απεναντι που ψεματα θα πεισ
Αυτο που κανω δεν ξερω να το ονομασω
Ουτε με νοιαζει το λεω δημιουργεια
Απο τη μερα που εγραψα την πρωτη μπαρα
Μεχρι την τελευταια στου μαναρου την κηδεια
Τωρα κραταμε τα μικροφωνα γερα
Σαν να'ναι χερι που μασ σωζει απ'το γκρεμο
Κι οσο και αν δεν καταλαβαινουν εγω στον κοσμο του μισουσ γεννηθηκα να αγαπω
Οχι δεν ξερω τουσ ανθρωπουσ
Γιατι κρυβονται καλα μεσα στο συνθηματικο τουσ
Εχουνε μαθει να μην βγαζουνε μιλια
Να ντυνονται καλα και να κρυβουν το ιστορικο τουσ
Αν τ'αγαπαμε σημαινει το κουβαλαμε
Γιατι βαραινει την πλατη μου ειναι μυστηριο
Μπορω να ειμαι ο,τι θελω οποτε θελω
Δεν περιμενω καποιον να μου δωσει προσκλητηριο
Δυο καληνυχτεσ θα τουσ πω και ασ περισσεύουνε
Να μην ξεχασουν οι φιλοι μου να προσεχουνε
Ευχαριστω τουσ λεω με δυο φιλια και αντιο
Δαγκωνομαι να μην τα πω οταν γραφω επι δυο
Γιατρευα πληγεσ
Να ξεφυγω απ'το χθεσ
Ετρεχα την νυχτα τον κοσμο να μαθω
Αν μπορω να φτιαξω τον κοσμο που θεσ
Κρατα μασ μια θεση στην γη των θαυματων