Bebor Be Name Khodavandat

(چه حکمتیست در این مردن
در عاشقانه ترین مردن
و مغز را به فضا بردن
و گریه را به خلاء بردن
چه حکمتیست که در آغاز
نگاه من به سرانجام است؟)

بِبُر به نام خداوندت
که لطف خنجر ابراهیم
به تیز بودن احکام است
نبخش مرتکبانت را
تو حکم واجب الاجرایی
و عشق جوخه ی اعدام است
نبخش، مرتکبانت را
به دستِ آه بسوزانم
که شعله ور شدنم دود است
که سر به سر بدنم، دود است
که سر به سر بدنم دود است
و نخ به نخ دهنم دود است
غمت غلیظ ترین کام است
و نخ به نخ، دهنم دود است
و نخ به نخ دهنم دود است
غمت غلیظ ترین کام است

نگاهِ من به سرانجام است
و رنگ ها همگان قرمز
سماع مولویان قرمز
سماعِ مولویان قرمز
جهان کَران به کَران قرمز
که نقشی از رُژ گلگونت
جهان, کران به کران، قرمز

در انزوای رصدخانه

که با گذشتن نهصد سال
که با گذشتن نه صد سال
به دورِ گردنِ خیام است، هی
به دورِ گردن خیام است
هنوز حلقه ی دستانش
به دورِ گردنِ خیام است، هی
به دورِ گردن خیام است
ببین! چقدر اسیرم من
ببین چقدر اسیرم من
چنان بکُش که پس از مُردن
هزار بار بمیرم من
ورید پاک امیرم من
وریدِ پاکِ امیرم من
که در تدارکِ حمّام است
چه حکمتیست در این مردن
چه حکمتیست در این مُردن؟
در عاشقانه ترین مُردن
و گریه را به خلأ بردن
و گریه را به خلاء بردن
چه حکمتیست که در آغاز
نگاه من به سرانجام است

چه حکمتیست که در آغاز
نگاه من به سرانجام است

نگاه من، به سرانجام است
(نگاه من به سرانجام است)