กาลเวลาพิสูจน์คน

เมื่อครั้งหนึ่งในชีวิต ฉันต้องเดินทางออกไป
หนทางยาวไกล ให้ฝันนำทางกาย
อาจมีบางทีที่ล้าลืมตาไม่เห็นจุดหมาย
ฝันยังอีกไกล ให้รักนำทางใจ

โชคชะตาผลักฉันให้ล้มลง
แต่การเดินทางสอนฉันให้อดทน
ใครบางคนกระซิบเบา ๆ ผ่านลม

อยากจะกลับไปซบอิงไหล่ใครสักคน
หลีกไปจากชีวิตวกวน คนที่ลวงหลอก
เดินมาไกลจนใจมันท้อ แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ
ฉันพร้อมไปต่อ แม้ไกลเพียงใด

อาจเป็นเพราะยังไม่รู้อนาคตเป็นอย่างไร
จะสวยงามเพียงใด หรือมืดมนแค่ไหน
ยิ่งทำให้ใจฉันกลัวไม่กล้าก้าวเดินต่อไป
เมื่อฉันหวั่นไหวในใจ ความหวังยังหล่อเลี้ยงวิญญาณ

เดินมาไกลจนใจมันท้อ แค่เพียงรู้ว่ามีใครรอ
ฉันพร้อมไปต่อ แม้ไกลเท่าไหร่