Ég tortímdi sjálfum mér

Gleymdur og grafinn
Alblóðugur með stungur í bakinu
Veitt af þeim sem eitt sinn kallaði ljós mitt og líf

Það dimmir yfir himni veraldarinnar

Ég er skugginn í nóttinni
falinn á ljóslausum götum
alheimsins
yfirgefinn í hljóðlausum geim
tómleikans
ég er holdgervingur
einmanaleikans

Nú sé ég endann á þessum myrka gangi
Þar er ekkert ljós, heldur veggur sem á stendur, þú
ljósið var ekki það sem stakk mig í bakið
Það var ég sjálfur sem dró mig út fyrir ramma þess

Ég tortímdi sjálfum mér