Yai Sum Aang

เออเออเอิงเงย เออเออเอิงเงย เอิงเอิงเงย
วณิพกพเนจร (วณิพกพเนจร)
ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน
(ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน)

แม่เฒ่าเล่ารวยอารมณ์ขัน แม่เพลงวณิพกเมืองสุพรรณ
ลูกเต้าไม่มีไว้ใช้งาน ถือมีดปาดตาลเหลาไม้ปิ้งไก่
(แม่เฒ่าเล่ารวยอารมณ์ขัน แม่เพลงวณิพกเมืองสุพรรณ)
(ลูกเต้าไม่มีไว้ใช้งาน ถือมีดปาดตาลเหลาไม้ปิ้งไก่)

ตาแกบอด (ตาแกบอด) มองไม่เห็น (มองไม่เห็น)
ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง
(ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง)

แม่เฒ่าเล่าขานตำนานเพลง ขับกล่อมบรรเลงเพลงขอทาน
เศษเงินอาหารให้เจือจาน ผ่านพ้นคืนวันอันหนาวเหน็บ
(แม่เฒ่าเล่าขานตำนานเพลง ขับกล่อมบรรเลงเพลงขอทาน)
(เศษเงินอาหารให้เจือจาน ผ่านพ้นคืนวันอันหนาวเหน็บ)

ตาแกบอด (ตาแกบอด) มองไม่เห็น (มองไม่เห็น)
ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง
(ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง)

เอย ที่ขอทานเขากินน่ะฉันไม่อายหรอก อายอดท้องกิ่วหิวไม่ไหว
ก็เกิดมาจากบ้านนอกใกล้คอกนา พอสี่ขวบโตมาละตาก็มืดไป
เคยมีผัวใหม่เก่าละเขาก็ตายจาก จึงตกระกำลำบากไปกันยกใหญ่
เลยขอทานเขากิน ร้องเป็นศิลปะ อันพ่อแม่ให้มาเป็นมรดกไทย
เป็นมรดกตกทอดมาจนแก่เฒ่า จนเดินเหินแข้งเข่าชักจะไม่ไหว
แล้วกรมประชาสงเคราะห์เขาก็จับตัว ว่าขอทานนี้ชั่ว ขอไม่ได้
ไปติดอยู่สองทีก็หลายปีอยู่ เลยมานั่งนึกดู ค่อยชักจะเปลี่ยนใจ
ถ้าขอทานเขากินล่ะล่ะช่างน่ารำคาญ เลยคว้ามีดปาดตาลไปหลาวไม้ปิ้งไก่
(เอ้าขอทานเขากินมันน่ารำคาญ เลยคว้ามีดปาดตาลไปหลาวไม้ปิ้งไก่)

เอิงเงิงเอย
แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิตทยาทาน
ตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ้งไก่
(แม่เฒ่าเล่ามาสู่ลูกหลาน บทเรียนชีวิตทยาทาน)
(ตำนานวณิพกเมืองสุพรรณ จบชีวิตขอทานหลาวไม้ปิ้งไก่)

ตาแกบอด (ตาแกบอด) มองไม่เห็น (มองไม่เห็น)
ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง
(ร้องเพลงขอทานด้วยความจำเป็น ชีวิตลำเค็ญหนอยายสำอาง)

เออเออเอิงเงย เออเออเอิงเงย เอิงเอิงเงย
วณิพกพเนจร (วณิพกพเนจร)
ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน
(ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน)
วณิพกพเนจร วณิพกพเนจร (มาขอทานท่านกิน มาขอทานท่านกิน)
(ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน ตาบอดแรมรอนมาขอทานท่านกิน)