Aavaazeh Khaan

رهایی تا پَر کشیدن جز پیوندت ندارم
من رویایی رها تر از لبخندت ندارم
تا کِی قفس و غم و دلسردی
منو عادت شبگردی تو بگو
آوازه خوانی را این سعیِ فانی را
در کوچه ات هر شب برپا کردم
شاید فقط شاید قلبت به رحم آید
اما چه بی مرحم برمیگردم
به سمتِ دردم
این شعرِ بی سر با ماهِ من از شب
حرفی نزن در گوشِ او نگو
باری دگر تر شد چشمانِ من
آوازه خوانی را این سعیِ فانی را
در کوچه ات هر شب برپا کردم
شاید فقط شاید قلبت به رحم آید
اما چه بی مرحم برمیگردم
به سمتِ دردم