Aseman Hamisheh Abri Nist

آخر راه امدن با روزگار گره کوریه که بخت منه
که تموم اتفاقای بدش شاهد زندگی سخت منه
شاید این زخمی که از تو خوردمو از حرارتش زبونه می کشم
یا تموم بی کسی هامو همش فقط از دست زمونه می کشم
بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری و
بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری و
بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه
بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری و
بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری و
بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه
من که پشتم به خودت گرمه و باز هر چی این راهو میام نمی رسم
نکنه دستمو ول کردی برم که به هر چی که می خوام نمی رسم
شایدم من اشتباهی اومدم که در بسته رو وا نمی کنی
من به این سادگی دل نمی کنم از تو که منو رها نمی کنی
بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری و
بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری و
بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه

بگو بازم هوامو داری و مثل همه منو تنها نمیذاری و
بگو هستی تا نترسونتم ظلمت این شب تکراری و
بگو هستی و روی ماه تو امشب پشت ابرا پنهون نمیشه
آسمون بخت تیره ی من ابری نمی مونه همیشه