Przyjdzie panie zaginąć

Przyjdzie, Panie, zaginąć, ratunku potrzeba
Którego ja nie pragnę, jak od Ciebie z nieba

Twej się woli polecam i przyznać to muszę
Miasto wszelkiej pociechy ciężki żal odnoszę

Wszakże ja to od Ciebie, Zbawiciela mego
Przyjmuję też ochotnie z serca wesołego

Jestem jak wodna trzcina, która z wielkiej suszy
Skoro lada wiatr wionie, zarazem ją skruszy

Albo jak list zielony, który mrozem zdjęty
Od rodzajnego drzewa bywa precz odcięty

Który na ziemię padłszy za nic już nie stoi
Tylko się jego szumu daremnie zwierz boi
Tylko się jego szumu daremnie zwierz boi
Przyjdzie, Panie, zaginąć, ratunku potrzeba