Prorocy Świata

Wszystko zaczeło się gdzieś obok
Obok nas
A kiedy zgasło
Pomyślałam, los tak chciał
Śnieg nie zasypie nigdy naszych śladów
Mówiłeś jak dziecko

A potem radość krótka była w sercach
Kiedy zielone drzewko niosłeś
Na rękach
I rok następny witaliśmy we dwoje
W maleńkim pokoju

We dnie i w nocy
Świata prorocy
Pozostaliśmy sami
Bez taty, bez mamy

Wiosna witała nas inaczej niż przedtem
O ważnych sprawach mówiliśmy szeptem
Byliśmy wciąż, a jakby nas nie było
Pajace bez serc i rąk

We dnie i w nocy
Świata prorocy
Pozostaliśmy sami
Bez taty, bez mamy

Zasnęła już potęga w nas
Jak w starych obrazach i w złotych lichtarzach