Mikres Nothies

Ποτέ του δεν κατάφερε
Να βγει σε μια λιακάδα
Και ζει μ' ό,τι περίσσεψε
Από ένα σκάρτο ποίημα
Τα πρωινά σηκώνεται
Με μια βαριά ζαλάδα
Και λέει πως τον ξύπνησε
Ένα μεγάλο κύμα

Κρεμάει τις αφίσες του
Στα παράθυρά του
Κρύβει το φως
Μα κρύβει κι όλα τ' άλλα
Γιατί το μόνο που λαχτάρησε ως λάφυρά του
Είναι μια θάλασσα
Να φτάνει ως τη σκάλα

Βάζει σημάδια με στυλό
Πάνω στον τοίχο του
Μετράει το ύψος του
Που πόντο-πόντο χάνει
Μα κάθε βράδυ όταν βγαίνει απ' τον ύπνο του
Στέκεται όρθιος και τρυπάει το ταβάνι

Είναι που ονειρεύεται
Πως φεύγει για ταξίδια
Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
Ξέρει, αν μπορούσε
Θα 'κανε μία απ' τα ίδια
Αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο;
Χωρίς μικρές νοθείες

Είναι που ονειρεύεται
Πως φεύγει για ταξίδια
Πως μπαίνει μέσα σε παλιές φωτογραφίες
Ξέρει, αν μπορούσε
Θα 'κανε μία απ' τα ίδια
Αλλά τι νόημα έχει τ' όνειρο;
Χωρίς μικρές νοθείες