Rogmes

Μονάχοσ στην πόλη βαθιά νυχτωμένοσ
Σκοπόσ και ελπίδα καμιά
Συνήθειεσ χρόνων και κόποσ χαμένοσ
Αλήτησ καιρόσ με χτυπά
Γυρίζω σαν σβούρα στο ίδιο σημείο
Κραυγέσ ενοχήσ και θυμού
Ακόμα και ο έρωτασ μου φαίνεται αστείοσ
Επαίτησ θεόσ του συρμού
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
Σε τοίχο η φωνή μου χτυπά
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
Ξημέρωσε κι έξω φυσά
Αμέτρητεσ πόρτεσ στην πλάτη μου κλείνουν
Ρωγμέσ στο κορμί μου παντού
Κι εγώ ξενυχτάω φουμάρω και πίνω
Μ' αυτό το ρεφρέν του χαμού
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
Σε τοίχο η φωνή μου χτυπά
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
Ξημέρωσε κι έξω φυσά
Ταξίδι πικρό σε άγνωστα μέρη
Στουσ δρόμουσ του νου θα χαθώ
Στροφή επί τόπου απλώνω το χέρι
Χιονίζει τοπίο υγρό
Και μοιάζει η αλήθεια μου πελώριο ψέμα
Σε τοίχο η φωνή μου χτυπά
Ανοίγω τα μάτια σηκώνω το βλέμμα
Ξημέρωσε κι έξω φυσά