Havnatt

Månen reiser i havet sin veldige sokkel av sølv
Ein motorbåt dunkar tillhavs med glitrandre spor og
er borte-

Månen blir vaskar tillands av havet som brusar så vide
Blir klaska og klaska til skum mot verdens mørkt
sovande forberg-

Nei, inga lampe er tent så i natt kan vi høre
havet omarme alt land med sitt bulder av lysande
brenning

Lysglimt frå fjerne fyr slår inn i var søvn, og det øde
ropet frå tåkebøyer mot skip som går oss forbi langt
ute i leden-

Så vide som havet vandrar vandrar mitt hjarta i natt
Måkende vender mot land, - skip seiler i månens
spenn, og fjernare skip

gar i mørkt frådande hav med berre sitt kjølspor av
moreldstrøm
som smuldrande streng til et fjernt kontinent, havdøgn
på havdøgn bak-