Do Mosafer

دو مسافر بر در
دو رهاتر در باد
از غزل افتاده
فرصتی بی فریاد
چشمم این ناب ترین
لحظه را می بوسد
زن به من می گوید
باش تا نان بپزد
من به زن می خندم
زن به من می خندد
بی نفس بی سایه
بی صدا می سوزد
زن به شب می ماند
شب به آوازی دور
غزلی از شبنم
رختی از پوست نور
زن به من می گوید
غیبت سردی بود
خاک بی عشق باغ
خاک ولگردی بود
زن مرا می رقصد
زن مرا می پرسد
زن مرا می خواند
زن مرا می فهمد

من به زن می گویم
خانه ات یادم هست
وقت خوب گریه
شانه ات یادم هست
شانه ات یادم هست
زن مرا می بوید
این تویی آری تو
خواب و بیداری تو
این تو یی باز از نو
خواب و بیداری تو
این تو یی باز از نو
دست زن زیبا نیست
دست زن نایاب است
دست زن می روید
شب شب مهتاب است
زن مرا می رقصد
زن مرا می پرسد
زن مرا می خواند
زن مرا می فهمد
من به زن می گویم
خانه ات یادم هست
وقت خوب گریه
شانه ات یادم هست

زن به من می گوید
وای اگر وقت گل نی برسد