Tarlalala

رَستم از این نَفْس و هوا، زنده بلا مُرده بلا
زنده و مُرده وطنم نیست بجز فضل خدا
رَستم از این بیت و غزل، ای شَه و سلطان ازل
مُفتَعِلُن مفتعلن مفتعلن کشت مرا

قافیه و مَغلَطه را گو همه سیلاب ببَر
پوست بوَد پوست بوَد درخور مغزِ شُعرا
ای خَمُشی مغزِ منی پرده ی آن نَغزِ منی
کم تر فضل خمشی کِش نبوَد خوف و رَجا
تا که خرابم نکند کِی دهد آن گنج به من
تا که به سیلم ندهد کِی کِشدم بحرِ عَطا
مردِ سخن را چه خبر از خَمُشی همچو شِکر
خشک چه داند چه بوَد تَرلَلَلا ترلللا

دست فشانم چو شَجَر، چرخ زنان همچو قمر
چرخِ من از رنگ زمین پاک تر از چرخِ سما

آینه ام آینه ام، مرد مقالات نِی ام
دیده شود حالِ من ار چشم شود گوش شما
دَلق من و خرقه من از تو دریغی نبود
و آنک ز سلطان رسدم نیم مرا نیم تو را

عارف گوینده بگو تا که دعای تو کنم
چونک خوش و مست شوم هر سحری وقت دعا
دست فشانم چو شَجَر، چرخ زنان همچو قمر
چرخِ من از رنگ زمین پاک تر از چرخ سما

رَستم از این نَفْس و هوا، زنده بلا مُرده بلا
زنده و مُرده وطنم نیست بجز فضل خدا
رَستم از این بیت و غزل، ای شه و سلطان ازل
مُفتَعِلُن مفتعلن مفتعلن کشت مرا