Shab Bood - Live

شب بود بیابان بود زمستان بود
بوران بود سرمای فراوان بود

یارم در آغوشم هراسان بود
از سردی افسرده و بیجان بود

در فکر آن سیمین بر خوشگل
از فکر و جان خود بودم غافل

می کوشیدم بهرش از جان و دل
می بردمش با خود سوی منزل

گیییییسویش
از باد و باران گشته آشفته
در هر تار مویش
گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار
آخر بر من و یار

با بوسه گرمی به او دادم
با لبهایی چون قند
بر رویم زد لبخند
برده همه رنج و غم از یادم

گیییییسویش
از باد و باران گشته آشفته
در هر تار مویش
گویی مروارید غلتان سفته

طی شد راه دشوار
آخر بر من و یار
با بوسه گرمی به او دادم
بالبهایی چون قند
بر رویم زد لبخند
برده همهرنج و غم از یادم

شب بود بیابان بود زمستان بود
بوران بود سرمای فراوان بود
یارم در آغوشم هراسان بود
از سردی افسرده و بیجان بود

شب بود بیابان بود زمستان بود