เพดานสีขาว

กลับมาล้มตัวลงนอน กอดตัวเองในห้องที่ว่างเปล่า
อยู่คนเดียวแบบเคว้งคว้าง ทุกคำถามในใจ
แล้วเมื่อไรหนอ ความเศร้าจะหายไป
เหนื่อยจะซ่อนมันเอาไว้ ถ้าอยากจะเล่า ใครจะฟัง
ฮู้ฮู้โฮ
อยากจะเป็นคนเก่งต้องแกร่งเข้าไว้
ซ่อนไว้ลึกลึกนะความเจ็บ
มุมเศร้าเศร้าของเราใครอยากเห็น
อย่าเลย เดี๋ยวเขาจะลำบาก
อยากจะเป็นคนเก่งนะ แต่เก่งไม่ไหวสู้ไม่ไหว นานเท่าไรจึงจะผ่าน
อยากจะเลิกคิด ก็ทำไม่ไหวอยากหายไปเลย
เจ็บปวดรู้ไหมแต่ใครจะรู้บ้าง ก็ใจไม่โชว์แผล
ทรมานแค่ไหน แต่ความคิดไม่มีเสียง
ทุกข์ข้างในแทบบ้า ได้แต่ข่มตาไว้
ได้แต่บนว่าเหนื่อย โอ๊ย เหนื่อยเหนื่อยเหมือนอยากตาย
อยากจะเป็นคนเก่งต้องแกร่งเข้าไว้
ซ่อนไว้ลึกลึกนะความเจ็บ
มุมเศร้าเศร้าของเราใครอยากเห็น
อย่าเลย เดี๋ยวเขาจะลำบาก
อยากจะเป็นคนเก่งนะ แต่เก่งไม่ไหวสู้ไม่ไหว นานเท่าไรจึงจะผ่าน
อยากจะเลิกคิด ก็ทำไม่ไหวอยากหายไปเลย
สู้ด้วยสิ พยายามขึ้นหน่อยแค่นี้เอง อย่าท้อเดี๋ยวก็ดีเอง
ช่างมันเถอะ อย่าร้องไห้ไปเลยเรื่องแค่นี้ ทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีเอง
สู้ด้วยสิ พยายามขึ้นหน่อยแค่นี้เอง อย่าท้อเดี๋ยวก็ดีเอง
ช่างมันเถอะ อย่าร้องไห้ไปเลยเรื่องแค่นี้ ทนอีกนิดเดี๋ยวก็ดีเอง
มันเจ็บปวดรู้ไหมแต่ใครจะรู้บ้าง ก็ใจไม่โชว์แผล
ทรมานแค่ไหน แต่ความคิดไม่มีเสียง
ทุกข์ข้างในแทบบ้า ได้แต่ข่มตาไว้
ได้แต่บนว่าเหนื่อย โอ๊ย เหนื่อยเหนื่อยเหมือนอยากตาย
ฮู้ฮู้โฮ
แต่สุดท้ายก็ลำพังรอบรอบกายก็ว่างเปล่ามองเพดานสีขาว