A Riogain Uasail

A Riogain Uasail shuairc 's a stòr,
Do chridhe 's do bhuairte truagh làn bròn,
Guidheam gu cruaidh chun an uain an cumhachd,
Fo theachd ar cuairt chun a' bhuachaill' beò.
Do dheoin an aon-Mhic tiocfaidh thar n-ais,
Go treorach tréanmhar, tuillte de neart,
Go sluach séanmhar fuadrach faobhrach,
Go cuanta Éilge is Inis Airt.
'Nuair shuidhich an sluagh chun ghluais an leòghann,
San trìtheamh uair 's e buannachd cath,
Bithidh sgaoileadh is ruagadh oirnn gu brath,
Le nàir' air an uaill th' aig Tuath Luirc.
Chan eil òigear sèimh dhan bhannal cheart,
Dh'fhuil Eoghain is Eibhir uasal is Art,
Nach gluaiseadh e fhèin fada cèin,
'se bharail fhèin do chòir bhith ceart.
Beidh an saol suaimhneach síoch sóch,
Gan phléid, gan bhuairt, gan bhruíon, gan bhrón,
Beidh an spéir gan duartan suim ar neoin,
Gan fhraoch, gan fuacht, gan teimheal, gan cheo.
Coróin na réics[?] 's do dhligheadh an ceart,
Go deo do Shéarlas linn is dleacht;
Dar Duach, gan bhréig, ní trua liom féin,
Gach tuathal tréan do chur i sac.
Bidh lagh na Róimh mar 's gnath gu mòr,
Bidh deuchainn an dàn gu bràth gun smàl,
Bidh Seòirse lag is fann air a rathad,
Gun fhìon, gun fheòil, gun snàithle bròig.
Beidh scóp ag cléir na cruinne, is reacht,
's ní leomhfaidh aon 'na gcoinne teacht,
beidh duais gach lae dá lua don éigs',
Ach duain is dréacht do sheinnt seal.