Susann

Si heisst Susann, wohnt uf em Land,
uf eme Hof bi Wila umenand.
Doch ire stinkts, si möcht i d Stadt.
Si fänd's dött eifach schaurig glatt.
Dänn uf em Land isch doch nüt Los.
Dött i de Stadt, dött würt's dänn Grooss.
Wänn logisch denksch, dänn gseesch es ii,
wennd echli tough und in wettsch sii.

Si suecht e Stell im Warehus.
Zieht diheime eifach uus.
Ich mach doch nöd für die de Dreck.
Ja, das hät würklich gar käi Zweck.
Si chaufft sich Jeans mit gflickte Bäi,
E nöie Frisi uf de Stai.
Mit dicke sohle chaufft si Schue.
Jetz endli ghört si au de zue.
Dò i de Stadt da isch halt Groos.
Dött u fem Land isch doch nüt Los.
Wänn logisch denksch, dänn gseesch es ii,
wennd echli tough und in wettsch sii.

En Typ bemüht sich schwer um si,
Und schliesslich zieht si binim ii.
Und nochere Wuche oder zwei,
chunnt de Guy ganz ufgregt hei.

Er säit los Spädi, es isch so wiit.
Min grööschte Wunsch erfühlt sich hüt.
i vierzää Tag chunnsch du no drus,
ziemer zwei in es Puurehus.
Dänn i de Stadt isch nüt mee los.
Dött uf em Land, dött würd's dänn grooss,
wänn logisch denksch, dänn gseesch es ii
wennd echli tough und in wottsch sii!