Oto Mej Duszy Świątynia

Oto mej duszy świątynia
Z czarnych, jak miłość, marmurów

Oto mej duszy świątynia
Z czarnych, jak miłość, marmurów
Gdziem lud spiżowych posągów
Zaklął nad głębią rozpaczy

Niech wicher morski gra
Niech strąca lwów - Poskramiaczy
W płynny wulkanów żar
W ogniowy pałac Ahurów

Tu napowietrzny most z bolesnych krwawych stygmatów
Między górami na morzu, jakoby nici pajęcze
I tu Cię będę niósł, jak chmura porwaną tęczę
Na ten najwyższy cypl - w zorzy polarnej dwóch światów

I Tobie oddam regiony
Co w skalnych zboczach mej duszy
Jak ametysty lśnią

Upiory świateł, wieczność
Której już nic nie poruszy
Chyba ten Bóg - co przyszedł mię potępić
W Twoim wzroku

Oto mej duszy świątynia
Z czarnych, jak miłość, marmurów!