Pan Heniek

Ta historia zaczyna się o piątej rano
Kiedy ruski budzik budzi Heńka z Czesławą
Swoją twarz pan Henio goli zawsze w ciszy ze skupieniem
Tą maszynką co pamięta Boże Narodzenie
Na przystanek zapodaje krokiem sztucznie wymuszonym
Byle tylko nie zapomni patelnię dla żony
W smrodzie tanich papierosów marzy wciąż przed świtem
Jeszcze tylko dziesięć lat i zostanę emerytem

Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!
Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!

Damy radę!
Damy radę!

Nie ma bata, gdy naprawić trza kawałek autobusu
Nie przypadkiem go wołają mistrzem Heńkiem z PKS-u
A po pracy powrót zawsze zakrapiany ze znużeniem
Chwila przy obiedzie taka z ciszą i jedzeniem
I z Czesławą cicha mowa o globalnym ociepleniu
O Andrzeju L. w krawacie i hodowli reniferów
A wieczorem chwila marzeń, taka sama jak przed świtem
Jeszcze tylko dziesięć lat i zostanę emerytem

Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!
Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!

Damy radę!
Damy radę!!!

A wieczorem, kiedy chwila ciszą swą dopada
Nieciekawe tak to życie - mówi do Heńka Czesława
Może w którejś chwili życia cośmy Henio przeoczyli
Może coś się wokół działo myśmy tego nie widzieli

Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!
Panie Heńku, pan nie wymięka w sprawie
Damy radę, damy, damy radę!

Damy radę! Heniu, damy radę!
Damy radę! Heniu, damy radę!
Damy radę! Heniu, damy radę!
Damy radę! Heniu, damy radę!