Parishaan

مرا كه با تو شادم پريشان مكن
بيا و سيل اشكم به دامان مكن

بيا به زخم عاشقان مرهم
دل مرا يكدم ز غم رها كن

من ای خدا به پای اين پيمان
اگر ندادم جان مرا فنا كن

رميده جان و دل شكسته
منم به پای تو نشسته

منم به ماتم جدايی
نشسته نا اميد و خسته

شكسته ای دل مرا به من بگو چرا چرابه سنگ غمها
زدام حسرت كجا گريزم

كه همچو مرغی شكسته بالم
نمی توانم سخن نگويم

اگر بپر سد كسی ز حالم
فلك به سنگ كينه ها

شكسته قامت مرا
مگرچه كرده ام خدايا؟
شكسته سر شكسته پا

زيار اشنا جدا
كنون كجا روم خدايا؟