Bitwa wilkow Wotana

Uzbrojone armie podążają na bitwę
Wojownicy Wotana nie znają litości
Miecz i ogień przeciera ich szlak
Wrogowie upadają ścięci mieczami

Wśród lasów płoną grody i osady
Słychać kobiet krzyk i lament
Duszący dym wdziera się wszędzie
Całunem okrywa ciała zamordowanych

Atak nadszedł o czerwonym świcie
Zaskoczeni obrońcy umierali w śnie
Nie potrafili stawić czoła hordzie
Która nadeszła z północnych lasów

Przelano morze czerwonej krwi
Wiele serc zostało przebitych
Ogień pochłonął ślady mordu
Wiatr rozwiał szare popioły

W mrocznych lasach
Ogniste duchy
Tańczą taniec
Taniec wojny

Wojownicy Wotana
Odeszli skrycie
Nikt nie wie skąd przybyli
I nikt nie wie dokąd odeszli

Tylko ziemia spalona
I ciała zabitych
Pozostały na tym polu
Lamentu i smutku.
Szary gęsty dym
Przykrył niebo
Czerwona krew czernieje
Wdeptana w ziemię

W głębokim lesie
Mroczne cienie
Stalowymi szponami
Wyrywają żywe serca
Ich stalowe ostrza
Wykute pradawną magią
Krwawo połyskują
W zimnym martwym świetle

Wilki Wotana
Kroczą nieznanymi ścieżkami
Bogowie wojny
Zawsze są im przychylni

Na dalekim szlaku
W blasku płomieni
Przegryzają gardła
Wilcze sfory Wotana