testament '95
🎵 4310 characters
⏱️ 7:04 duration
🆔 ID: 19070133
📜 Lyrics
W 38 roku życia
Pod koniec dwudziestego wieku
Co nic już chyba do odkrycia
Nie ma ni w sobie, ni w człowieku
Za czarne pióro I atrament
Chwytam, by spisać swój testament
Za mną, już liczba chrystusowa
Ofiarnym kozłom przypisana
Kiedy niewinna spada głowa
Za cudze grzechy - czyli za nas
By z życia się wymknąwszy sideł
Uschnąć w relikwie wśród kadzideł
Przede mną dziesięć lat niepewnych
Gdy każdy zmierzch mężczyznę miażdży
Od wewnątrz pośpiech szarpie gniewny
A z nieba mu znikają gwiazdy
Który to przetrwa ten - dożyje
Zaszczytu, że sędziwie zgnije
Mniej ważne - ile czasu trawisz
Niż z jakim trawisz go wynikiem
Niejedną twarz mi los przyprawił
Byłem już zdrajcą i pomnikiem
Degeneratem, bohaterem
A wszystkie twarze były szczere
Patrzono na mnie przez soczewki
Miłości, złości, interesu
Przeinaczano moje śpiewki
By się stawały tym, czym nie są
Tak używano mnie w potrzebie
Aż dziw, że jeszcze mam ciut siebie
Poza tym zresztą mam niewiele
Wpływy przejadłem i przepiłem
Bo nieco w duszy tkwi I w ciele
Co duszy wstrętne - ciału miłe
Więc nie zostawiam potomności
Kont, akcji ani posiadłości
Pierwszej małżonce mojej, Ince
Nim się wyrazi o mnie szpetnie
Zostawiam nasze wspólne sińce
Pamiątki z wojny wieloletniej
Ja się przeglądam w tych orderach
Bo to, co boli nie umiera
Zaś drugiej mojej połowicy
Niczego nie zapiszę za nic
Bo choćbym nie wiem jak policzył
I tak mnie za rozrzutność zgani
Więc nim się zrobi krótkie spięcie
"Kocham cię" - piszę w testamencie
Także synowi memu, Kosmie
Niewiele mam do zapisania
Nie wiem co będzie, gdy dorośnie
Czy zada cios mi, czy pytania
I próżno mi się dzisiaj biedzić
Czy znajdę na nie odpowiedzi
Paci zabawek nie pomnożę
A zapisuję jej przestrogę
Że choć się wiecznie bawić może
Nie taką jej wyśniłem drogę
Lecz snem nie będę córki dręczył
Zjawi się drań, co mnie wyręczy!
Przykra to myśl, że gdy czterdziestkę
Poranny wieszczy reumatyzm
Tak łatwo w ten testament mieszczę
Wszystkie me lary i penaty
Gitarę, książki i zapiski
Butelkę po ostatniej whisky
Nic nie zapiszę więc Wałęsom
Pawlakom, Strąkom i Urbanom
Co codziennością naszą trzęsą
A ja ich muszę strząsać rano
I przyjaciółki mej Grabowskiej
Grę z nimi biorę za słabostkę
Zostały jeszcze pieśni. One
Już, chcę czy nie chcę, nie są moje
Niech cierpią los swój - raz stworzone
Na beznadziejny bój z ustrojem
Sczezł ustrój, a słowami pieśni
Wciąż okładają się współcześni
Ja z nimi nic wspólnego nie mam
To znaczy z ludźmi, nie z pieśniami
Niech sobie znajdą własny temat
I niech go wyśpiewają sami
Inaczej zdradzą wielbiciele
Że nie pojęli ze mnie wiele
Partnerzy także źródłem troski
Ciąży przyjaźni kamień młyński
Niezbyt wysilał się Gintrowski
Nazbyt wysilał się Łapiński
Tyleśmy wspólnie wznieśli modlitw
Rozeszliśmy się bez melodii
W ten czas tak marny, hałaśliwy
Gdy szybki efekt myśl połyka
Chóralne plączą się porywy
Muzyka wszelka w zgiełku znika
Lecz, chociaż z nieuchronnym smutkiem
Każdy niech swoją nuci nutkę
O, nie samotne to nucenie!
Ani obejrzy się pustelnik
A zjawią się wielcy ocaleni
Z historii rusztów i popielnic
By szydzić wprzód a potem kusić
I do sprostania im prymusić
Bo nie przypadkiem przeszli czyściec
Odsiani z mód wartkiego ścieku
Po to by istnieć, a nie błyszczeć
I wieść dysputę o człowieku
W przepyszne wciągną cię katusze
Nie byle jakie łby i dusze
Dyskusja z nimi też jest czysta
Podstępna tylko z naszej strony
Czym grozi nam antagonista
Co przed wiekami pogrzebiony?
A dodam jeszcze myśl, że i my
Niedługo już będziemy z nimi
To samo pod rozwagę daję
Kochankom moim bez wyjątku
Jakże do syta tym się najeść
Co końcem było od początku?
Imion rozkoszy więc nie podam
Bo życia mało, czasu szkoda
Dlatego też się kończyć godzi
Nie wiem, czy jeszcze co napiszę
Lecz tylem już wierszydeł spłodził
Że jest czym okpić po mnie cisze
Zwłaszcza, że póki słońce świeci
Wciąż będą rodzić się poeci
Jak ja bezczelni i bezradni
Spragnieni grzechu i spowiedzi
I jedną nogą już w zapadni
Dociekający - co w nich siedzi
Co wciąż nieuchronności przeczy
Że może życie jest do rzeczy!
Pod koniec dwudziestego wieku
Co nic już chyba do odkrycia
Nie ma ni w sobie, ni w człowieku
Za czarne pióro I atrament
Chwytam, by spisać swój testament
Za mną, już liczba chrystusowa
Ofiarnym kozłom przypisana
Kiedy niewinna spada głowa
Za cudze grzechy - czyli za nas
By z życia się wymknąwszy sideł
Uschnąć w relikwie wśród kadzideł
Przede mną dziesięć lat niepewnych
Gdy każdy zmierzch mężczyznę miażdży
Od wewnątrz pośpiech szarpie gniewny
A z nieba mu znikają gwiazdy
Który to przetrwa ten - dożyje
Zaszczytu, że sędziwie zgnije
Mniej ważne - ile czasu trawisz
Niż z jakim trawisz go wynikiem
Niejedną twarz mi los przyprawił
Byłem już zdrajcą i pomnikiem
Degeneratem, bohaterem
A wszystkie twarze były szczere
Patrzono na mnie przez soczewki
Miłości, złości, interesu
Przeinaczano moje śpiewki
By się stawały tym, czym nie są
Tak używano mnie w potrzebie
Aż dziw, że jeszcze mam ciut siebie
Poza tym zresztą mam niewiele
Wpływy przejadłem i przepiłem
Bo nieco w duszy tkwi I w ciele
Co duszy wstrętne - ciału miłe
Więc nie zostawiam potomności
Kont, akcji ani posiadłości
Pierwszej małżonce mojej, Ince
Nim się wyrazi o mnie szpetnie
Zostawiam nasze wspólne sińce
Pamiątki z wojny wieloletniej
Ja się przeglądam w tych orderach
Bo to, co boli nie umiera
Zaś drugiej mojej połowicy
Niczego nie zapiszę za nic
Bo choćbym nie wiem jak policzył
I tak mnie za rozrzutność zgani
Więc nim się zrobi krótkie spięcie
"Kocham cię" - piszę w testamencie
Także synowi memu, Kosmie
Niewiele mam do zapisania
Nie wiem co będzie, gdy dorośnie
Czy zada cios mi, czy pytania
I próżno mi się dzisiaj biedzić
Czy znajdę na nie odpowiedzi
Paci zabawek nie pomnożę
A zapisuję jej przestrogę
Że choć się wiecznie bawić może
Nie taką jej wyśniłem drogę
Lecz snem nie będę córki dręczył
Zjawi się drań, co mnie wyręczy!
Przykra to myśl, że gdy czterdziestkę
Poranny wieszczy reumatyzm
Tak łatwo w ten testament mieszczę
Wszystkie me lary i penaty
Gitarę, książki i zapiski
Butelkę po ostatniej whisky
Nic nie zapiszę więc Wałęsom
Pawlakom, Strąkom i Urbanom
Co codziennością naszą trzęsą
A ja ich muszę strząsać rano
I przyjaciółki mej Grabowskiej
Grę z nimi biorę za słabostkę
Zostały jeszcze pieśni. One
Już, chcę czy nie chcę, nie są moje
Niech cierpią los swój - raz stworzone
Na beznadziejny bój z ustrojem
Sczezł ustrój, a słowami pieśni
Wciąż okładają się współcześni
Ja z nimi nic wspólnego nie mam
To znaczy z ludźmi, nie z pieśniami
Niech sobie znajdą własny temat
I niech go wyśpiewają sami
Inaczej zdradzą wielbiciele
Że nie pojęli ze mnie wiele
Partnerzy także źródłem troski
Ciąży przyjaźni kamień młyński
Niezbyt wysilał się Gintrowski
Nazbyt wysilał się Łapiński
Tyleśmy wspólnie wznieśli modlitw
Rozeszliśmy się bez melodii
W ten czas tak marny, hałaśliwy
Gdy szybki efekt myśl połyka
Chóralne plączą się porywy
Muzyka wszelka w zgiełku znika
Lecz, chociaż z nieuchronnym smutkiem
Każdy niech swoją nuci nutkę
O, nie samotne to nucenie!
Ani obejrzy się pustelnik
A zjawią się wielcy ocaleni
Z historii rusztów i popielnic
By szydzić wprzód a potem kusić
I do sprostania im prymusić
Bo nie przypadkiem przeszli czyściec
Odsiani z mód wartkiego ścieku
Po to by istnieć, a nie błyszczeć
I wieść dysputę o człowieku
W przepyszne wciągną cię katusze
Nie byle jakie łby i dusze
Dyskusja z nimi też jest czysta
Podstępna tylko z naszej strony
Czym grozi nam antagonista
Co przed wiekami pogrzebiony?
A dodam jeszcze myśl, że i my
Niedługo już będziemy z nimi
To samo pod rozwagę daję
Kochankom moim bez wyjątku
Jakże do syta tym się najeść
Co końcem było od początku?
Imion rozkoszy więc nie podam
Bo życia mało, czasu szkoda
Dlatego też się kończyć godzi
Nie wiem, czy jeszcze co napiszę
Lecz tylem już wierszydeł spłodził
Że jest czym okpić po mnie cisze
Zwłaszcza, że póki słońce świeci
Wciąż będą rodzić się poeci
Jak ja bezczelni i bezradni
Spragnieni grzechu i spowiedzi
I jedną nogą już w zapadni
Dociekający - co w nich siedzi
Co wciąż nieuchronności przeczy
Że może życie jest do rzeczy!
⏱️ Synced Lyrics
[00:05.72] W 38 roku życia
[00:08.09] Pod koniec dwudziestego wieku
[00:10.76] Co nic już chyba do odkrycia
[00:13.12] Nie ma ni w sobie, ni w człowieku
[00:15.93] Za czarne pióro I atrament
[00:18.66] Chwytam, by spisać swój testament
[00:21.40] Za mną, już liczba chrystusowa
[00:23.61] Ofiarnym kozłom przypisana
[00:26.64] Kiedy niewinna spada głowa
[00:28.90] Za cudze grzechy - czyli za nas
[00:31.74] By z życia się wymknąwszy sideł
[00:34.23] Uschnąć w relikwie wśród kadzideł
[00:37.57] Przede mną dziesięć lat niepewnych
[00:39.71] Gdy każdy zmierzch mężczyznę miażdży
[00:42.53] Od wewnątrz pośpiech szarpie gniewny
[00:45.02] A z nieba mu znikają gwiazdy
[00:48.03] Który to przetrwa ten - dożyje
[00:50.51] Zaszczytu, że sędziwie zgnije
[00:53.44] Mniej ważne - ile czasu trawisz
[00:55.98] Niż z jakim trawisz go wynikiem
[00:58.60] Niejedną twarz mi los przyprawił
[01:01.18] Byłem już zdrajcą i pomnikiem
[01:04.58] Degeneratem, bohaterem
[01:06.75] A wszystkie twarze były szczere
[01:09.85] Patrzono na mnie przez soczewki
[01:12.09] Miłości, złości, interesu
[01:14.84] Przeinaczano moje śpiewki
[01:17.31] By się stawały tym, czym nie są
[01:19.89] Tak używano mnie w potrzebie
[01:22.65] Aż dziw, że jeszcze mam ciut siebie
[01:25.62] Poza tym zresztą mam niewiele
[01:28.02] Wpływy przejadłem i przepiłem
[01:30.54] Bo nieco w duszy tkwi I w ciele
[01:33.28] Co duszy wstrętne - ciału miłe
[01:36.34] Więc nie zostawiam potomności
[01:38.58] Kont, akcji ani posiadłości
[01:41.84] Pierwszej małżonce mojej, Ince
[01:44.14] Nim się wyrazi o mnie szpetnie
[01:46.69] Zostawiam nasze wspólne sińce
[01:49.39] Pamiątki z wojny wieloletniej
[01:52.25] Ja się przeglądam w tych orderach
[01:54.54] Bo to, co boli nie umiera
[01:57.51] Zaś drugiej mojej połowicy
[02:00.13] Niczego nie zapiszę za nic
[02:02.66] Bo choćbym nie wiem jak policzył
[02:05.45] I tak mnie za rozrzutność zgani
[02:08.26] Więc nim się zrobi krótkie spięcie
[02:10.80] "Kocham cię" - piszę w testamencie
[02:13.97] Także synowi memu, Kosmie
[02:16.10] Niewiele mam do zapisania
[02:18.99] Nie wiem co będzie, gdy dorośnie
[02:21.47] Czy zada cios mi, czy pytania
[02:24.28] I próżno mi się dzisiaj biedzić
[02:26.77] Czy znajdę na nie odpowiedzi
[02:29.62] Paci zabawek nie pomnożę
[02:32.22] A zapisuję jej przestrogę
[02:35.07] Że choć się wiecznie bawić może
[02:37.76] Nie taką jej wyśniłem drogę
[02:40.14] Lecz snem nie będę córki dręczył
[02:42.86] Zjawi się drań, co mnie wyręczy!
[02:45.81] Przykra to myśl, że gdy czterdziestkę
[02:48.36] Poranny wieszczy reumatyzm
[02:50.88] Tak łatwo w ten testament mieszczę
[02:53.66] Wszystkie me lary i penaty
[02:56.25] Gitarę, książki i zapiski
[02:59.03] Butelkę po ostatniej whisky
[03:01.84] Nic nie zapiszę więc Wałęsom
[03:04.30] Pawlakom, Strąkom i Urbanom
[03:07.08] Co codziennością naszą trzęsą
[03:09.54] A ja ich muszę strząsać rano
[03:12.69] I przyjaciółki mej Grabowskiej
[03:15.13] Grę z nimi biorę za słabostkę
[03:18.28] Zostały jeszcze pieśni. One
[03:20.31] Już, chcę czy nie chcę, nie są moje
[03:23.16] Niech cierpią los swój - raz stworzone
[03:25.85] Na beznadziejny bój z ustrojem
[03:28.46] Sczezł ustrój, a słowami pieśni
[03:31.12] Wciąż okładają się współcześni
[03:34.35] Ja z nimi nic wspólnego nie mam
[03:36.73] To znaczy z ludźmi, nie z pieśniami
[03:39.42] Niech sobie znajdą własny temat
[03:42.04] I niech go wyśpiewają sami
[03:44.50] Inaczej zdradzą wielbiciele
[03:47.40] Że nie pojęli ze mnie wiele
[03:50.31] Partnerzy także źródłem troski
[03:52.42] Ciąży przyjaźni kamień młyński
[03:55.53] Niezbyt wysilał się Gintrowski
[03:58.09] Nazbyt wysilał się Łapiński
[04:01.08] Tyleśmy wspólnie wznieśli modlitw
[04:03.47] Rozeszliśmy się bez melodii
[04:06.35] W ten czas tak marny, hałaśliwy
[04:09.00] Gdy szybki efekt myśl połyka
[04:11.83] Chóralne plączą się porywy
[04:14.54] Muzyka wszelka w zgiełku znika
[04:16.96] Lecz, chociaż z nieuchronnym smutkiem
[04:19.69] Każdy niech swoją nuci nutkę
[04:22.68] O, nie samotne to nucenie!
[04:25.01] Ani obejrzy się pustelnik
[04:27.79] A zjawią się wielcy ocaleni
[04:30.07] Z historii rusztów i popielnic
[04:32.74] By szydzić wprzód a potem kusić
[04:35.89] I do sprostania im prymusić
[04:38.49] Bo nie przypadkiem przeszli czyściec
[04:40.74] Odsiani z mód wartkiego ścieku
[04:43.71] Po to by istnieć, a nie błyszczeć
[04:46.06] I wieść dysputę o człowieku
[04:49.10] W przepyszne wciągną cię katusze
[04:51.87] Nie byle jakie łby i dusze
[04:54.69] Dyskusja z nimi też jest czysta
[04:57.14] Podstępna tylko z naszej strony
[04:59.80] Czym grozi nam antagonista
[05:02.61] Co przed wiekami pogrzebiony?
[05:05.29] A dodam jeszcze myśl, że i my
[05:07.81] Niedługo już będziemy z nimi
[05:10.92] To samo pod rozwagę daję
[05:13.00] Kochankom moim bez wyjątku
[05:16.13] Jakże do syta tym się najeść
[05:18.65] Co końcem było od początku?
[05:21.40] Imion rozkoszy więc nie podam
[05:23.92] Bo życia mało, czasu szkoda
[05:27.12] Dlatego też się kończyć godzi
[05:29.35] Nie wiem, czy jeszcze co napiszę
[05:32.02] Lecz tylem już wierszydeł spłodził
[05:34.76] Że jest czym okpić po mnie cisze
[05:37.50] Zwłaszcza, że póki słońce świeci
[05:40.29] Wciąż będą rodzić się poeci
[05:42.95] Jak ja bezczelni i bezradni
[05:45.58] Spragnieni grzechu i spowiedzi
[05:48.69] I jedną nogą już w zapadni
[05:51.85] Dociekający - co w nich siedzi
[05:54.94] Co wciąż nieuchronności przeczy
[05:59.64] Że może życie jest do rzeczy!
[06:08.14]
[00:08.09] Pod koniec dwudziestego wieku
[00:10.76] Co nic już chyba do odkrycia
[00:13.12] Nie ma ni w sobie, ni w człowieku
[00:15.93] Za czarne pióro I atrament
[00:18.66] Chwytam, by spisać swój testament
[00:21.40] Za mną, już liczba chrystusowa
[00:23.61] Ofiarnym kozłom przypisana
[00:26.64] Kiedy niewinna spada głowa
[00:28.90] Za cudze grzechy - czyli za nas
[00:31.74] By z życia się wymknąwszy sideł
[00:34.23] Uschnąć w relikwie wśród kadzideł
[00:37.57] Przede mną dziesięć lat niepewnych
[00:39.71] Gdy każdy zmierzch mężczyznę miażdży
[00:42.53] Od wewnątrz pośpiech szarpie gniewny
[00:45.02] A z nieba mu znikają gwiazdy
[00:48.03] Który to przetrwa ten - dożyje
[00:50.51] Zaszczytu, że sędziwie zgnije
[00:53.44] Mniej ważne - ile czasu trawisz
[00:55.98] Niż z jakim trawisz go wynikiem
[00:58.60] Niejedną twarz mi los przyprawił
[01:01.18] Byłem już zdrajcą i pomnikiem
[01:04.58] Degeneratem, bohaterem
[01:06.75] A wszystkie twarze były szczere
[01:09.85] Patrzono na mnie przez soczewki
[01:12.09] Miłości, złości, interesu
[01:14.84] Przeinaczano moje śpiewki
[01:17.31] By się stawały tym, czym nie są
[01:19.89] Tak używano mnie w potrzebie
[01:22.65] Aż dziw, że jeszcze mam ciut siebie
[01:25.62] Poza tym zresztą mam niewiele
[01:28.02] Wpływy przejadłem i przepiłem
[01:30.54] Bo nieco w duszy tkwi I w ciele
[01:33.28] Co duszy wstrętne - ciału miłe
[01:36.34] Więc nie zostawiam potomności
[01:38.58] Kont, akcji ani posiadłości
[01:41.84] Pierwszej małżonce mojej, Ince
[01:44.14] Nim się wyrazi o mnie szpetnie
[01:46.69] Zostawiam nasze wspólne sińce
[01:49.39] Pamiątki z wojny wieloletniej
[01:52.25] Ja się przeglądam w tych orderach
[01:54.54] Bo to, co boli nie umiera
[01:57.51] Zaś drugiej mojej połowicy
[02:00.13] Niczego nie zapiszę za nic
[02:02.66] Bo choćbym nie wiem jak policzył
[02:05.45] I tak mnie za rozrzutność zgani
[02:08.26] Więc nim się zrobi krótkie spięcie
[02:10.80] "Kocham cię" - piszę w testamencie
[02:13.97] Także synowi memu, Kosmie
[02:16.10] Niewiele mam do zapisania
[02:18.99] Nie wiem co będzie, gdy dorośnie
[02:21.47] Czy zada cios mi, czy pytania
[02:24.28] I próżno mi się dzisiaj biedzić
[02:26.77] Czy znajdę na nie odpowiedzi
[02:29.62] Paci zabawek nie pomnożę
[02:32.22] A zapisuję jej przestrogę
[02:35.07] Że choć się wiecznie bawić może
[02:37.76] Nie taką jej wyśniłem drogę
[02:40.14] Lecz snem nie będę córki dręczył
[02:42.86] Zjawi się drań, co mnie wyręczy!
[02:45.81] Przykra to myśl, że gdy czterdziestkę
[02:48.36] Poranny wieszczy reumatyzm
[02:50.88] Tak łatwo w ten testament mieszczę
[02:53.66] Wszystkie me lary i penaty
[02:56.25] Gitarę, książki i zapiski
[02:59.03] Butelkę po ostatniej whisky
[03:01.84] Nic nie zapiszę więc Wałęsom
[03:04.30] Pawlakom, Strąkom i Urbanom
[03:07.08] Co codziennością naszą trzęsą
[03:09.54] A ja ich muszę strząsać rano
[03:12.69] I przyjaciółki mej Grabowskiej
[03:15.13] Grę z nimi biorę za słabostkę
[03:18.28] Zostały jeszcze pieśni. One
[03:20.31] Już, chcę czy nie chcę, nie są moje
[03:23.16] Niech cierpią los swój - raz stworzone
[03:25.85] Na beznadziejny bój z ustrojem
[03:28.46] Sczezł ustrój, a słowami pieśni
[03:31.12] Wciąż okładają się współcześni
[03:34.35] Ja z nimi nic wspólnego nie mam
[03:36.73] To znaczy z ludźmi, nie z pieśniami
[03:39.42] Niech sobie znajdą własny temat
[03:42.04] I niech go wyśpiewają sami
[03:44.50] Inaczej zdradzą wielbiciele
[03:47.40] Że nie pojęli ze mnie wiele
[03:50.31] Partnerzy także źródłem troski
[03:52.42] Ciąży przyjaźni kamień młyński
[03:55.53] Niezbyt wysilał się Gintrowski
[03:58.09] Nazbyt wysilał się Łapiński
[04:01.08] Tyleśmy wspólnie wznieśli modlitw
[04:03.47] Rozeszliśmy się bez melodii
[04:06.35] W ten czas tak marny, hałaśliwy
[04:09.00] Gdy szybki efekt myśl połyka
[04:11.83] Chóralne plączą się porywy
[04:14.54] Muzyka wszelka w zgiełku znika
[04:16.96] Lecz, chociaż z nieuchronnym smutkiem
[04:19.69] Każdy niech swoją nuci nutkę
[04:22.68] O, nie samotne to nucenie!
[04:25.01] Ani obejrzy się pustelnik
[04:27.79] A zjawią się wielcy ocaleni
[04:30.07] Z historii rusztów i popielnic
[04:32.74] By szydzić wprzód a potem kusić
[04:35.89] I do sprostania im prymusić
[04:38.49] Bo nie przypadkiem przeszli czyściec
[04:40.74] Odsiani z mód wartkiego ścieku
[04:43.71] Po to by istnieć, a nie błyszczeć
[04:46.06] I wieść dysputę o człowieku
[04:49.10] W przepyszne wciągną cię katusze
[04:51.87] Nie byle jakie łby i dusze
[04:54.69] Dyskusja z nimi też jest czysta
[04:57.14] Podstępna tylko z naszej strony
[04:59.80] Czym grozi nam antagonista
[05:02.61] Co przed wiekami pogrzebiony?
[05:05.29] A dodam jeszcze myśl, że i my
[05:07.81] Niedługo już będziemy z nimi
[05:10.92] To samo pod rozwagę daję
[05:13.00] Kochankom moim bez wyjątku
[05:16.13] Jakże do syta tym się najeść
[05:18.65] Co końcem było od początku?
[05:21.40] Imion rozkoszy więc nie podam
[05:23.92] Bo życia mało, czasu szkoda
[05:27.12] Dlatego też się kończyć godzi
[05:29.35] Nie wiem, czy jeszcze co napiszę
[05:32.02] Lecz tylem już wierszydeł spłodził
[05:34.76] Że jest czym okpić po mnie cisze
[05:37.50] Zwłaszcza, że póki słońce świeci
[05:40.29] Wciąż będą rodzić się poeci
[05:42.95] Jak ja bezczelni i bezradni
[05:45.58] Spragnieni grzechu i spowiedzi
[05:48.69] I jedną nogą już w zapadni
[05:51.85] Dociekający - co w nich siedzi
[05:54.94] Co wciąż nieuchronności przeczy
[05:59.64] Że może życie jest do rzeczy!
[06:08.14]