Sorgin

Hver lítur þá hrygð sem eg í hjarta mínu ber?
Hver heyrir þau orð sem að deyja á vörum mjer?
Ef tárin ekki falla, þau telja enginn má
Þó titri þau og logi und harmþrunginni brá

Eg elska glaðan anda – ég elska káta lund –
Og ánægð hefi' eg lifað svo marga glaða stund
En breytilegt er lífið, og lukkan brigðul er:
Nú liggur sorgin myrkva svo þungt á huga mjer

En lukka! Hvað er lukka, og lán, og gæfa blíð?
Að lifa frí af harmi um alla sína tíð?
Nei – þá fjötrast hugurinn fast í þessum heim
Og fær þá sjaldan vængi er keppa að ljóssins geim

Að heyja stríð með hreysti, það helzt minn andi kýs
Og horfa stöðugt þangað, sem launin eru vís
Og gugna ei þó dimmi og gleðin deyji brott
Og geta dulist heiminum – ó, hvað það er gott!

Að gleðiboði geng eg – þar glymur kætin há –
Þá get ég líka hlegið, svo enginn vita má
Hvað hjarta mínu svíður, hvað harmur minn er sár
Hvað höfði mínu þrengja hin óburtrunnu tár