Bezczas

jesteśmy tylko my
i francois villon
połowa jakoś tak
dziewięćdziesiątych lat

znowu nadeszła zimowa noc
już nie pamiętam tych zim i co
w bezczasie zamknięty piszę ten list
znów go wysyłam do ciebie i nic

miłość jest anomalią
rozum i serce słabi
patrzę przez okno w przeszłość
gdzie niegdysiejsze śniegi

jest taka chwila w godzinie wilka
gdy wszystko jest wyraźne zbyt
ostre kontury jak mordercy nóż
śmierć woła czas na mnie już

miłość jest anomalią
rozum i serce słabi
patrzę przez okno w przeszłość
gdzie niegdysiejsze śniegi
rozum i serce słabi
rozum i serce

gdzieś dawno temu lecz blisko tak
ktoś do mnie podobny to już nie ja
w innej bezśnieżnej godzinie wilka
czyta od ciebie odpowiedź że nie

miłość jest anomalią
rozum i serce słabi
patrzę przez okno w przeszłość
gdzie niegdysiejsze śniegi