Tis Roxanis

Τισ νύχτεσ φτερουγάει ο λογισμόσ
Στου κόσμου τα ξωκλήσια σαν πιστόσ
Προσκυνητήσ
Και ψάλτησ τρυγητάρησ
Κεντάει στο χώμα δάκρυ και ψυχή
Του ανθρώπου τον πηλό σπυρί σπυρί
Η μοίρα θεριστήσ
Και αλωνάρησ