Szron

Och, czy ta drobina to życia jest część?
Zbiera się ich więcej widoczność tracę
To wszystko osiada na szybach jak szron
I wciąż przypomina o Tobie
I świetle które masz
Pokrywa łuskowa zasłania mi je
Nie przejrzę jej wcale
No nie da się, nie!
I napinam mięso i swą uwagę
Nie dzieli się liczba ta wcale
Która dzieli mnie
Choć jestem otulony w szczelny szyb kokon to ćmy wlatują jak chcą przez lewe oko
Odlecą kiedyś stąd wraz z moją głową
Czy wciąż jestem głodny? Czy drapieżnik jest ukryty w mózgowiu
Czy już całkiem zdechł?
Wydaje się że już opuścił swój łeb
Wtem warstwę na szybach przebija promień
Szaleństwo jest tronem, tęsknota - berłem
Więc niszczy ów szyby by mieć koronę
Gdy wreszcie poczuję wolności powiew to ćmy wnet wypluję
W napis złożą się
BĘDĘ BIEGŁ GDZIE WSKAŻESZ MI
BĘDĘ BIEGŁ AŻ ZBRAKNIE SIŁ