Tchnienia egzystencji

Wrzuceni w kocioł istnienia
Tworzą życie w drodze do śmierci
Próbują tworzyć ład
W świecie zrodzonym z chaosu
Chcą się zatrzymać
W rozpędzonym wirze szaleństwa
Szukają pocieszenia
Pośród pustki wiejącej ciszą

Tchnienia egzystencji
Odcedzanie bytu

W ciemności związane, rozkładające się ciała
Próbujące nasycić, żołądki bez dna
Chcą złapać światłość
Światłość w ciemności
Czczą ślepotę, by w końcu zobaczyć

Tchnienia egzystencji
Odcedzanie bytu

Skazani na wieczną niewolę
Nigdy nie przekroczą mostów
Będą zmierzać do końca
A koniec będzie początkiem
Drzwi dawno zamknięte
I wyrzucony klucz
Podążają ścieżką
Która pod nimi się zapada

Tchnienia egzystencji
Odcedzanie bytu

Nakarmieni głodem
Ogrzani mrozem
Otuleni cierniem
Śnią swe koszmary
W pustce od zawsze
I w niej na zawsze