Zamknięty rozdział

Podnieś głowę, ostatni raz popatrz na niebo
Pożegnaj się z odchodzącym światem
Spójrz, sępy kłębią się na czarnym firmamencie
Czując, że tym razem i one znajdą się wśród ofiar
Tam w oddali krwawa łuna płonie na zachodnim niebie
Niespokojna przyroda przeczuwa co się wydarzy
Tylko ten stworzony na obraz i podobieństwo Boga
Nadal nie rozumie co spowodował
Zaślepiony w poczuciu własnej wszechmocy
Uznał się za władcę, nie ucznia natury
Postanowił narzucić jej własne prawa
L po swój kres będzie pewien, że to mu się uda
Do końca będzie wierzył w swoją potęgę
Nie mogąc pojąć, że to już zamknięty rozdział...

Ogień! Ziemia płonie odpływając w wieczystość
Człowiek! Dostaje od dawna należną zapłatę
Ziemia! Spopielona planeta rozwiana przez wiatr
Koniec! Ostatni rozdział w historii ludzkości

Żadnych wniosków - przez tyle tysiącleci
Chciwość i głupota wykluczały myślenie
Eksploatacja zamiast koniecznej protekcji
Ludzka bezmyślność o koniec istnienia

Wymarła planeta - ponure ostrzeżenie
Dla istot, które odkryją kiedyś ziemię
Być może one wyciągną jakieś wnioski
Z legendy o istocie, która chciała być Bogiem