Hoe dan

De tijd ontsnapt
Ja dat is het
En ze zitten er allemaal als zoutzakken bij
Niemand die wil vliegen
Hoe die ezels ervan te overtuigen dat ze moeten vliegen?
En toch is het leven iets anders
Iets anders en daar hebben zij niet eens een idee van

De ziel als een oceaan in zeventig kilo vlees
En dat zelfde vlees wil vliegen
Alles in ons verlangt ernaar naar de wolken op te stijgen
De landen in de wolken tot werkelijkheid te maken
Maar hoe dan?
Altijd komt dat "hoe dan" tevoorschijn
En ik, ik hier, ik lijd om hen, ik houd van hen
Alsof ik hen zelf had gebaard, want ik houd van die mensen
Ik houd van hen allemaal

Zij zijn zomaar op aarde
Terwijl het anders zou moeten zijn
Maar toch houd ik van hen
Ik voel dat nu heel duidelijk
Ik houd van de mens
Ik houd van hen allemaal
Alsof ze allemaal met een dunne draad aan mijn hart verbonden waren
En door die draad nemen ze mijn bloed mee, mijn leven
En toch, ondanks alles, is er zo veel leven in me
Dat ik zou willen dat het er nog veel meer waren
Om nog meer van hen te houden
En hun mijn leven cadeau te doen
Ja, het hun cadeau te doen als een pluk pruimtabak

Nu begrijp ik iets van Jezus Christus
Wat moet hij veel van de mensheid hebben gehouden
En ik heb nog wel een lelijke kop
Ik heb een enorm breed, lelijk gezicht
Mijn kop is net een zeilschip met die oren
Terwijl ik eigenlijk mooi zou moeten zijn
Zo mooi als een god
Maar mijn oor is net een bloemkool
En mijn neus een enorm stuk bot
Dat door een klap is gebroken
Maar wat geeft het
Ik ben een man, punt uit
En ik moet veroveren
Dat is alles