Hosnat Be Etefagh Malahat Jahan Gereft

حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت
آری به اتفاق جهان میتوان گرفت
میخواست گل که دم زند از رنگ و بوی دوست
از غیرت صبا نفسش در دهان گرفت
افشای راز خلوت ما خواست کرد شمع
شکر خدا که سر دلش در زبان گرفت
زین آتش نهفته که در سینه من است
خورشید شعله ایست که در آسمان گرفت
آن روز برق ساغر می خرمنم بسوخت
کاتش ز عکس عارض ساقی در آن گرفت
آسوده بر کنار چو پرگار میشدم
دوران چو نقطه عاقبتم در میان گرفت
خواهم شدن به کوی مغان آستین فشان
زین فتنهها که دامن آخر زمان گرفت
فرصت نگر که فتنه چو در عالم اوفتاد
عارف به جام می زد و از غم کران گرفت
می ده که هر که آخر کار جهان بدید
از غم سبک برآمد و رطل گران گرفت
چون لاله کج نهاد کلاه طرب ز شور
هر گاه دل که باده چون ارغوان گرفت
می خور به جام زر که صباح صبوحیان
چون پادشه به تیر زرافشان جهان گرفت
حافظ چو آب لطف ز نظم تو میچکد
حاسد چگونه نکته تواند بر آن گرفت