Spleen

Είμαι σαν ένας βασιλιάς
Σε ομιχλώδη χώρα
Βαθύπλουτος μα ανίσχυρος
Και γερασμένος πρόωρα

Ούτε τραγούδι ουτε γιορτή
Το πνεύμα χαλαρώνει
Ούτε ο λαός του που πεθαίνει
Αντίκρυ απ το μπαλκόνι

Στου αγαπημένου του τρελού
Την πρόστυχη μπαλάντα
Το μέτωπο του δεν γελά
Σκληρό και γκρίζο παντα

Τάφος το απέραντο
Του γίνεται κρεβάτι ενω
Οι μοιχαλίδες της αυλής
Του κλείνουμε το ματι

Ο άγγελος του δεν μπορεί
Παρ' όλη την σοφία
Να βγάλει απ' το είναι του
Την χαλασμένη ουσία

Κι αυτά τα αιμάτινα λουτρά
Γνωστά μας απ την Ρωμη
Που στα στέρνα τους οι ισχυροί
Θυμούνται τώρα ακόμη

Δεν το γιατρεύουν το κορμί
Του ηλίθιου τούτου αρρώστου
Που αντί για αίμα ενα νερό
Πράσινο τρέχει εντος του