Ossifrage

De dode prooi, gadegeslagen

Gehuld in koperkleurige klei
Aanschouwen vuurrode ogen
Stilzwevend het grondeloze spektakel

Door honger gedreven
Stort zij zichzelf neder

Grove beenderen worden in de hemel getrokken
En spatten vervolgs uiteen op de gloeiende rotsen

De uitgespreide gruzelementen
Verzadigen haar bottenlust

Haar tocht komt kortstonds ten einde
Wanneer het wantrouwen der mens
Met een enkele pijl haar lichaam doorboord

Zij die wit was maar roestig wilde zijn
Kleurt langzaam bloedrood
In het landschap van onherroepelijke tragedies