Anna Perenna

Postquam iter coepi in hac terra,
A silvis movens ad civitatem,
Numquam ab aliis respexi ad vestigia relicta,
Ne deverterem mea.

Ignoravi ventos qui frangebant iter meum,
Aliquique qui me euntem celebrabant
Numquam recessi nec officium reliqui
Numquam permisi cinerem substituere ignem ne generantem.

Homo et canis et lupus esse potest,
Saepe ebrius sua stupiditate,
Quae invidiam profert...
Difficile alicui est se subtrahere cupiditati infamiaeque
Facilius sibi, inferioritate tacente,
Ignoscere ignaviam ignorantiamque

Et haec locutus sum vobis...

O nymphae sacratae Annae Perennae,
Animi eorum qui me maledicunt
Sub ictu tympanorum frangantur
Iectura eorum marcescant
Aeternum fatum patiantur natos esse iniuriae divinae
Nefas in illos incidat
A vobis capite cum velato,
Ego supra hostium lingues ingredior
Mea lyra eos insanos faciat,
Meumque cornum eorum fletus imminet
Donec ipsos exsecrantur non me.