Sarab

چیه این خون که تو رگهای منه
چیه این غم که رو لبهای منه
چیه این سکوت بی جا که لبام
نمیخواد با کسی حرفی بزنه
دنیامون مثل سرابه آدما
آرزو نقش بر آبه آدما
دیو غصه باز نشسته رو به روم
هر چی حرفه گره خورده تو گلوم
رو لیوان جای لبام به من میگن
حیف از این عمری که تو کردی حروم
وقتی چشمام جاتو خالی میبینه
دلم از جا کنده میشه تو سینه
دل من هوای گریه میکنه
وقتی تنهایی کنارم میشینه
با تو بودم بی تو مردم میدونم
چوب سادگیمو خوردم میدونم
ولی با خنده سراغم آومدی
روز و دست شب سپردم میدونم