Parandeh

کاش میشد قصه مونو یکی بخونه
قصه پرنده بی آب و دونه
که تو بی رحمی جنگل نمیدونه
کجا میتونه بسازه آشیونه
سخته که پرنده باشی
از همه دل کنده باشی
اینجا گریه می پرستن
که تو دور از خنده باشی
من منم اون یه پرنده
درد همه بالمو کنده
میخوان از یادم بره پروازم
من پره زخم تو جونم
من ولی اینجا میمونم
با دست خالی خونمو می سازم
با دست خالی خونمو می سازم