Trzecia dłoń

Siedział król,
świat gniótł,
patrzył i oceniał,
wskazywał,
mierzył, milczał,
lekko skinął
głową w dół.
A zaszyty pachoł
go wachlował,
spod zada kozła
powietrza mu nabierał.

Podał dłoń
uprzednio ją odcinając.
By godzić nią w tłumy,
by święcić ich strachem,
zaganiać jak bydło
bez celu tam i z powrotem,
by rozpruć ich porządek,
by ciągnąć za sznury
na dzwonnicach piekła
czy tam raju.

Trzecia dłoń,
sina, drętwa, chłodna.