Genethlia

Στα μονοπάτια του καημού
Στη γέφυρα του στεναγμού
Μ' έκαν' η μάνα μου
Μια φθινοπωρινή βραδιά
Ζωή την κρύα σου καρδιά
Είδαν τα μάτια μου
Με κουδουνίστρεσ πλαστικέσ
Όμορφεσ και χρωματιστέσ
Με νανουρίζανε
Και τα ματάκια τα μικρά
Είδαν του κόσμου τ' αγαθά
Και συμφωνήσανε
Ήταν το γάλα μου πικρό
Και το νεράκι μου γλυφό
Που με μεγάλωνε
Κι απέναντι στη κούνια μου
Η μοίρα η κακούργα μου
Και με καμάρωνε
Ήταν το κλάμα μου μουντό
Σαν κάτι να 'θελα να πω
Μα δεν με νιώσανε
Μια λυπημένη αναπνοή
Για την πουτάνα τη ζωή
Που μου χρεώσανε
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Δεν με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα
Ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ασ ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
Και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω
Πάνω σε λάσπεσ και καρφιά
Στ' άδικου κόσμου τη φωτιά πρωτοπερπάτησα
Ισορροπία σταθερή
Για να προλάβω τη ζωή
Όμωσ την πάτησα
Μονό το "α" και το "χ"
Στη σχολική μου εποχή
Πρωτοσυλλάβισα
Γι αυτό το "αχ" και το "γιατί"
Όπου βρεθώ μ' ακολουθεί
Κι ασ τριαντάρισα
Έτσι περνούσε ο καιρόσ
Και γω στο δρόμο μου σκυφτόσ
Έκανα όνειρα
Έτυχε να 'μαι απ' αυτούσ
Που κολυμπάνε στουσ αφρούσ
Και στα λασπόνερα
Στάζει το αίμα τησ ψυχήσ
Σαν τισ σταγόνεσ τησ βροχήσ
Όμωσ ποιοσ νοιάζεται
Και την αόρατη πληγή
Που μέσα μου αιμορραγεί
Ποιοσ την μοιράζεται
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Δεν με ρωτήσανε ζωή μα σε συνήθισα
Σαν πληγωμένο αετόπουλο στο χώμα
Ψάχνω τη δύναμη να κρατηθώ ακόμα
Έτσι ξεκίνησα λοιπόν έτσι ξεκίνησα
Άλλα μου δείξανε και άλλα εγώ αντίκρισα
Θεέ μου κι ασ ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
Και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω
Θεέ μου κι ασ ήξερα ποια μέρα θα πεθάνω
Και του θανάτου μου γενέθλια να κάνω