Het vuurtorenvolk

Het jaar is vergeten
de telling is verloren
ik en nog een paar van onze soort overleven in een vuurtoren
Ik schrijf onzekere woorden in een tijd van verwarring
in een staat van constante paraatheid
de maan lijkt stil te staan of
de aarde is gestopt met draaien of
de zon is ontploft, hoe dan ook
we zijn fokt

Naar buiten gaan wordt praktisch onmogelijk gemaakt door de smok
deuren op slot
polities op straat
angst in de lucht
laatste der?? steken elkaar in de rug
en moeder aarde zucht diep
kraakt en piept
nu is de mens op de vlucht
maar ze laat ze niet zomaar los
haar ijzeren greep in de vorm van zuurstof
dwingt me naar buiten
Dus ik zet m'n helm op
trek m'n pak aan
en laat het luchtslot
langzaam achter me sluiten

Kilometers verwijderd van de dichtstbijzijnde zuurstofbron
want verder is er in de wijde omtrek
geen zuchtje lucht meer te krijgen
en daarom vechten we d'r om
we rijden
en ik zie op hoge snelheid de destructie aan me voorbij glijden
en lach er bijna om, bomen en beton
ik voel me langzaam wegdrijven
maar iets zegt me nog over m'n schouder te kijken en dan

Straat troepen, hinderlaag
voertuig geraakt
ik ren voor m'n leven
totdat de kogels inslaan
verbaast kijk ik door de??
door het bloed in de hoek van m'n ogen
??,
we moeten??
op zoek naar broeders in nood
hoe dan ook
moeten we weg
we waren met zes
waar is de rest
kijk ik zie nog net
het vallende silhouet
en terwijl de laatste van m'n groep
me aan mijn kraag een leegstaand pand intrekt,
komt het besef

Ik ben slechts een wild dier

(Ik ben slechts een wild dier)

Omsingeld,
In het nauw gedreven
opgejaagd, deze wereld is een opstapeling van omstandigheden
aangegrepen door goed of kwaad en
vroeg of laat moest het een keer goed de mist ingaan
ze komen eraan
wees stil
voetstappen op het beton
ik hoor gegil
het is al weg
van binnen naar buiten??
goh ik mis de zon
geen ontkomen aan dat wat eraan komt
ik staar door het gat in het plafond
naar de avond
constant in haar aanwezigheid
zij zijn met meer dan wij en daarom
is deze strijd er een van oneerlijkheid
mijn broeder aan mijn zei
wapens op de deur gericht
ik voel mijn hard kloppen en begrijp niks,
maar aanvaard dit als vaststaand feit
het eind is gekomen
alles vertraagt
barricades zijn doorbroken,
maar het moment waarop de klink valt
en inval niet lijkt te voorkomen,
breekt de hemel open

en toen de zon in stukken uit elkaar spatte,
waren wij voor het eerst in ons leven
heel even
gelijk.