Omid

تو رفتی دیگری آمد
که او هم می رود فردا
دلم دیگر به تنگ آمد
از این بدرود جان فرسا
به دنبال تو بی پروا
هزاران ره که پوییدم
نسیم آسا به هر گلشن
هزاران غنچه بوئیدم
به دلم امید دادم
غزل و ترانه خواندم
به میان دشت سینه
گل آرزو نشاندم
به لب نام تو آوردم
چه در مستی چه هشیاری
نبودی از نظر غایب
چه در خواب و چه بیداری
تو اما راه خود رفتی
چو رودی سوی دریاها
ولی من ساکت و خاموش
به سان باد صحرا
به دلم امید دادم
غزل و ترانه خواندم
به میان دشت سینه
گل آرزو نشاندم
تلاشی بی ثمر کردم
ولیکن غصه باقی ماند
خروش و بانگ وفریاد و
حدیث و قصه باقی ماند
ز پا افتاده ام دیگر
نوائی سر نخواهم داد
درختی بی ثمر هستم
که دیگر بر نخواهم داد
به دلم امید دادم
غزل و ترانه خواندم
به میان دشت سینه
گل آرزو نشاندم
به دلم امید دادم
به دلم امید دادم