Cantar de Gaia

(Vivo encerrado)

Vivo encerrado no meu destino
Bágoas desfilan polo meu sino
Nunca teño palabras para describilo
Sinto a humidade sobre os teus beizos
Están extrañando o sabor dos beixos
Que me deixaches probar
E agora non deixo
Que ningúns outros me rouben a esencia
Non podo superar a túa ausencia
Só nos meus soño logro recordar un pouco da túa presencia

Estou toleando non pasan as horas
Volto contigo non quero irme forá
Quero sentir como todo mellora

Sinto Galiza en mín
Llantos da terra na que nacín
Orballos son choros da nosa lingua
Pensando que se achega xa seu fin

Sinto Galiza en mín
Llantos da terra na que nacín
Orballos son choros da nosa lingua
Pensando que se achega xa seu fin

Sintoa por dentro
Cando me concentro
Ela pode darme alento
Ten esa raiba dos mares e venche coa forsa do vento
Séculos escuros prolonghan ao longho do tempo
Franxa e estrela se estou lonxe dela xuro que revento lento
Sempre fasendolle as beiras
Tentos de sere con maña de costureira
Fortes redes para percorrela enteira
Limpala de eucaliptos e prantare carballeiras
Que a mire que suspire
Que cale cando alghuén a fire
Quixeron alonxarme dela
Máis luito para non me ire
Para que non vire dandome ás costas
Non vou apostare se podo perdela aposta
Nada falla dame fire
Para seghuir na batalla
Saio da calma da miña ialma e xa noto como se laia
Alteran teu ser emporcan túas praias
Eu digho largho fillos bastardos de Gaia

Sinto Galiza en mín
Llantos da terra na que nacín
Orballos son choros da nosa lingua
Pensando que se achega xa seu fin

Sinto Galiza en mín
Llantos da terra na que nacín
Orballos son choros da nosa lingua
Pensando que se achega xa seu fin