Sadde Ya’jooj

یری محنتی ثم یخفض البرا
فدته ُ نفسی تراه قد سفرا
داند کز وی بمن همی چه رسد
دیگرباره ز عشق بی خرا
اما یری و جنتی معرة
مبدرا کالجان ً سایلا و
چو سد یأجوج بایدی دل من
که باشدی غمزگانْش را سپرا
فضل حلمی و خاننی جلدی
و من یطیق القضاء و القدرا
اگر بدانستمی که دل بشود
گذرا لابره بر نکردمی